Marzec 2017

Next Page

Katarzyna Pawlak – Za Chiny ludowe

Polecamy lekturę na weekend.

 

Katarzyna Pawlak

Za Chiny ludowe
Zapisy z codzienności Państwa Środka

Wydawnictwo Carta Blanca
Dom Wydawniczy PWN

Warszawa 2013

Sygnatura MAG 297854

Katarzyna Pawlak to socjolożka, podróżniczka i blogerka.

Jest też współautorką podręcznika do nauki języka chińskiego.

Książka „Za Chiny ludowe” jest owocem dwóch lat (2009-2011) spędzonych przez autorkę w Chinach.

W tym czasie mieszkała w dwóch gigantycznych metropoliach Szanghaju i Pekinie.

Ale odwiedzała również odległe wiejskie regiony Chin – na pograniczu Birmy, Korei Północnej czy Mongolii.

Nie ma tu miejsca na sprawy gospodarcze i polityczne.

To książka o życiu codziennym zwykłych obywateli Państwa Środka.

Składa się kilkudziesięciu obrazów poświęconych ludziom, których autorka spotkała i drobnym zdarzeniom, w jakich brała udział.

Otrzymujemy niezwykłą mozaikę, inną niż sztampowy obraz telewizyjnych relacji.

To zbiór barwnych i egzotycznych migawek z życia kraju, który przechodzi bardzo szybkie przemiany społeczne.

Książkę czyta się bardzo dobrze.

To fascynująca i wartka opowieść.

Gorąco polecamy.

Bartłomiej Strobel – Pictor Thoruniensis

Bartłomiej Strobel (Bartholomaus Strobel) urodził się w niemieckiej protestanckiej rodzinie mieszczan we Wrocławiu w 1591 roku.

Jego ojciec był również malarzem – mistrzem cechowym.

Sam Bartłomiej Strobel uzyskał list wolny na wykonywanie sztuki malarskiej  przed 1619 rokiem od cesarza Macieja, co potwierdził później cesarz Ferdynand II z rodu Habsburgów.

 

 

Jego patronem był biskup wrocławski arcyksiążę Karol Habsburg.

Śląsk dotykały od 1632 roku zniszczenia wywołane wojną trzydziestoletnią i szczególnie mordercza zaraza z 1633, która pochłonęła połowę mieszkańców Wrocławia.

Około 1633 roku przenosi się Strobel do Polski i osiada w Toruniu.

Współcześni nazywali go „Pictor Thoruniensis”.

Król Władysław IV przyznał mu tytuł nadwornego malarza.

Bartłomiej Stobel malował głównie obrazy ołtarzowe o tematyce religijnej oraz portrety.

Jego sztuka wykazuje wpływy flamandzkie.

 

Portret Guglielmo Orsettiego – Muzeum Narodowe w Warszawie

 

W Polsce powstały jego najważniejsze dzieła.

Cieszył się w naszym kraju wielkim uznaniem, miał mnóstwo zleceń płynących od duchowieństwa i od kręgów dworskich.

Posiadaniem obrazu Bartłomieja Stobla „Uczta u Heroda i ścięcie św. Jana Chrzciciela” szczyci się Museo del Prado w Madrycie.

Jako portrecista cieszył się uznaniem arystokratów.

Zamówienia składali u niego:
– książę Władysław Dominik Zasławski-Ostrogski
– książę Ulrik duński
– kanclerz Jerzy Ossoliński

Szczególnie wiele malowideł pozostawił po sobie na Pomorzu i Kujawach.

W Gdańsku namalował portret Martina Opitza – poety i swego przyjaciela jeszcze z Wrocławia.

 

Daniel i król Cyrus przed Baalem – Muzeum Narodowe w Warszawie

 

Jego obrazy zdobią katedry i kościoły we:
– Fromborku (Św. Anna Samotrzeć)
– Włocławku (Wniebowzięcie Marii)
– Pelplinie (Ścięcie św. Jakuba starszego)
– Radzyniu Chełmińskim (Koronacja Marii ze św. Łukaszem i św. Mikołajem),
– Koronowie (Wniebowzięcie Marii ze św. Janem Ewangelistą, Bernardem z Clairvaux i apostołami u grobu)
– Pakości (Matka Boska z Dzieciątkiem, św. Bonawenturą i św. Ludwikiem d’Anjou)
– Koźlinach (Zmartwychwstanie Chrystusa)
– Rykowisku-Błądzimie (Koronacja Marii)

W Toruniu po Bartłomieju Stroblu zachowało się kilka obrazów.

Pierwszy to „Madonna z Dzieciątkiem i św. Stanisławem Kostką oraz komunia anielska św. Stanisława” przechowywany w Katedrze śś. Janów.

Drugi to „Portret rajcy toruńskiego Nikolausa Hübnera”, który znajduje się w Ratuszu Staromiejskim.

Trzeci to obraz „Adoracja Chrystusa Ukrzyżowanego przez obie gałęzie zakonu benedyktyńskiego” z Kościoła św. Jakuba.

W 1643 roku po ciężkiej chorobie Bartłomiej Strobel zmienił konfesję na katolicką.

Zmarł po 1647 roku.

Eugeniusz Iwanoyko

Dwa nieznane obrazy Bartłomieja Strobla

Biuletyn Historii Sztuki
R. XVI (1954) nr 4, s. 453-458

Sygnatura MAG 56333

 

Zygmunt Batowski

Bartłomiej Strobel
Malarz ślaski XVII wieku

Lwów 1916

Sygnatura MAG29802

 

Eugeniusz Iwanoyko

Bartłomiej Strobel

Poznań 1957

Sygnatura MAG 232553

 

ks. Bolesław Makowski

Malarz Strobel w Polsce i na Pomorzu

Zapiski Towarzystwa Naukowego w Toruniu
Tom VII, nr 1, s. 11-17

Sygnatura SIRr II/3-1923-1926

 

Jacek Tylicki

Bartłomiej Strobel malarz epoki wojny trzydziestoletniej
Tom 1- 2

Toruń 2000

Sygnatura MAG 260520

Mirosław Pietrzyk – Drukarstwo inowrocławskie w XIX i XX wieku

 

Mirosław Pietrzyk

Drukarstwo inowrocławskie
w XIX i XX wieku

Inowrocław 2012

Sygnatura SIRr XXXVe/36

Książka Mirosława Pietrzyka, opisuje przemiany jakie dokonały się w okresie ostatnich dwóch stuleci w drukarstwie.

Niegdyś drukarze pracowali przy kasztach i prasach, dziś ich narzędziem są komputer i maszyny poligraficzne.

Autor postanowił odkryć nieznane szerzej a bogate tradycje inowrocławskiego drukarstwa.

Odbył imponującą kwerendę w archiwach Inowrocławia i Bydgoszczy, przejrzał kilkadziesiąt roczników miejscowej prasy, w końcu odbył długie rozmowy z obecnymi i emerytowanymi pracownikami drukarni.

Najważniejszą drukarnią Inowrocławia była założona w 1893 roku Drukarnia Dziennika Kujawskiego przy ul. Fryderykowskiej (dziś Królowej Jadwigi).

Mirosław Pietrzyk dokładnie opisał okoliczności powstania drukarni, jej kierownictwo i pracowników jeszcze pod zaborem pruskim.

Wiele miejsca poświęcił działalności Drukarni Dziennika Kujawskiego w okresie międzywojennym, ciekawie omówił też profil produkcji.

W 1919 roku Drukarnia Dziennika Kujawskiego przeniosła się do nowej, dużej siedziby przy placu Klasztornym – równocześnie zakupiono najnowocześniejsze maszyny poligraficzne.

Autor opisał dramatyczne dzieje drukarzy podczas okupacji hitlerowskiej.

Z książki dowiemy się o przekształceniach drukarni przy placu Klasztornym w okresie powojennym, maszynach będących na jej wyposażeniu, wydawanych drukach, zasłużonych pracownikach.

W 1968 roku już jako drukarnia Zakładu Wydawnictw Centralnej Rolniczej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” została rozbudowana i zyskała bardzo nowoczesny obiekt przy ul. Cegielnej.

Po przemianach ustrojowych w 1996 roku budynki Drukarni Kujawskiej przejął Zakład Poligraficzno-Wydawniczy POZKAL, który powstał zresztą 10 lat wcześniej.

Mirosław Piekarski opisał również w osobnych rozdziałach dzieje innych poza Drukarnią Kujawską zakładów poligraficznych działających w XIX i XX wieku w Inowrocławiu.

Jest wśród nich pierwsza drukarnia założona w Inowrocławiu jeszcze w 1843 roku przez Marcusa Latte przy ul. Królowej Jadwigi, gdzie drukowano tygodnik „Inowroclawer Kreisblatt”, wydawany przez Landrat-Amt.

Ważną częścią monografii są wspomnienia byłych i obecnych drukarzy.

Książkę uzupełnia wykaz bibliograficzny ważniejszych druków inowrocławskich oficyn drukarskich.