Tag Archives: komunizm

Jaroslav Rudiš – Koniec punku w Helsinkach

Polecamy lekturę na weekend.

 

Jaroslav Rudiš

Koniec punku w Helsinkach

Przełożyła Katarzyna Dudzic

Wydawnictwo Czeskie Klimaty

Wrocław 2013

Sygnatura MAG 300282

Jaroslav Rudiš (rocznik 1972) jest czeskim pisarzem, cenionym przez krytyków i czytelników.

Jest autorem dostępnych w książnicy powieści „Niebo pod Berlinem” (2007) i „Grandhotel” (2013).

„Koniec punku w Helsinkach” to powieść pokoleniowa.

Jej zbiorowym bohaterem jest młodzież, która dorasta w latach 80-tych.

Bohaterowie jeszcze się uczą, lub zaczęli właśnie pierwszą pracę.

Żyją w Czechosłowacji i NRD.

Dorastają w cieniu atomowej chmury znad Czernobyla.

Buntują się przeciw otoczeniu.

Słuchają punka i radiowej Trójki z Polski.

Połączył ich koncert „Die Toten Hosen” w Pilznie w 1987 roku.

Mają wówczas po 17 lat i uciekają z domu, żeby się na niego dostać.

Książka ma dwoje bohaterów.

Pierwszą jest Nancy z „doliny pustych głów” nieopodal polskiej granicy.

Pochodzi z niemieckiej rodziny, która po wojnie została w Czechach.

Drugi bohater to Ole mieszkaniec wielkiego przemysłowego miasta w NRD.

Razem z kumplem Frankiem założył kapelę punkowa „Automat”.

Akcja powieści toczy się równolegle w NRD i Czechosłowacji.

Toczy się również na przemian w roku 1987 i współcześnie.

To dziwne uczucie, gdy czytelnik przenosi się do czasów swej młodości.

Jest to również smutne doświadczenie, gdy przypomni sobie w jak opresyjnych, zniewolonych, szarych i beznadziejnych czasach dorastał.

Można zobaczyć tamten świat oczyma swoich rówieśników.

Komunizm naznaczył traumą bohaterów i ich życie po jego upadku.

Jaroslav Rudiš pisze sprawnie i z dużą swobodą.

Losy bohaterów wciągają czytelnika.

Poznajemy świat sprzed 30 lat i cała panoramę młodych ludzi, z ich marzeniami, planami, zabawą i muzyką.

Gorąco polecamy.

Jelena Czyżowa

Polecamy lekturę na weekend.

 

Jelena Czyżowa

Czas kobiet

Przełożyła Agnieszka Sowińska

Wydawnictwo Czarne

Wołowiec 2013

Sygnatura MAG 298516

Jelena Czyżowa (rocznik 1957) jest rosyjską powieściopisarką.

Urodziła się w Leningradzie, mieszka w Sankt Petersburgu.

Kobiety z Leningradu są też bohaterkami jej powieści „Czas kobiet”.

Na kartach książki poznajemy pięć kobiet mieszkających wspólnie w mieszkaniu komunalnym.

Zwykła robotnica Antonina została zakwaterowana w pokoju z córką Sofiją.

Pozostałe pokoje zajmują Jewdokija, Glikierija i Ariadna – staruszki, które straciły swoich bliskich w czasie rewolucji bolszewickiej, czystek stalinowskich i II wojny światowej.

Ciągle też odzywają się echa blokady Leningradu i głodu, który przez dwie zimy zabijał mieszkańców miasta.

Wszyscy żyją bardzo biednie i skromnie chroniąc kilkuletnią Sofiję.

Dziewczynka nie mówi, co utrzymują w tajemnicy, nie chcąc by odebrano ją im i zamknięto ją w zakładzie.

Akcja książki rozgrywa się na przełomie lat 50-tych i 60-tych, w czasach głębokiego, siermiężnego komunizmu, życia w kolektywie, strachu i inwigilacji, braku jedzenia, mieszkań i pieniędzy, w czasach beznadziei i ponurej codzienności.

Mimo tragicznej sytuacji obce kobiety tworzą wbrew wszystkiemu i wszystkim wspaniałą, troskliwą rodzinę.

Mimo, że los sprzysiągł się przeciwko nim, książka jest bardzo ciepła i wzruszająca.

Powieść jest przejmująca, będziemy o niej pamiętać długo po przeczytaniu.

Gorąco polecamy.