Tag Archives: komunizm

Kamil Błaszczyk – Propaganda komunistyczna we Włocławku w latach 1957-1975

 

Kamil Błaszczyk

Propaganda komunistyczna we Włocławku w latach 1957-1975

Lega Oficyna Wydawnicza Włocławskiego Towarzystwa Naukowego

Włocławek 2012

Sygnatura SIRr VIII/Wl-25

Książka „Propaganda komunistyczna we Włocławku w latach 1957-1975″ powstała na podstawie pracy magisterskiej Kamila Błaszczyka, za którą otrzymał nagrodę Włocławskiego Towarzystwa Naukowego.

Autor zbadał przekaz propagandowy kierowany przez władze komunistyczne do mieszkańców Włocławka.

Propaganda miała w okresie PRL ogromne znaczenie dla komunistów.

Kamil Błaszczyk posiłkował się aktami Komitetu Miejskiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej we Włocławku.

Studiował również dokumenty Miejskiej Rady Narodowej oraz innych instytucji i stowarzyszeń.

Ważny materiał źródłowy stanowiła „Gazeta Kujawska” oraz tygodnik „Życie Włocławka”.

Autor najpierw omówił ogólne zagadnienia dotyczące definicji propagandy, strukturze propagandy w PRL, specyfice propagandy  w czasie rządów Gomułki i Gierka.

Z książki dowiemy się jak funkcjonował Włocławek w latach 1957-1975, jak wyglądała jego administracja, życie polityczne, demografia, gospodarka, oświata, życie kulturalne i religijne.

Autor szczegółowo opisał organizacje i instytucje prowadzące działalność propagandową we Włocławku.

Należeli do nich Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, inne stronnictwa polityczne, władze miejskie, organizacje młodzieżowe, paramilitarne, kombatanckie, organizacje wspierające laicyzację, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Bardzo ciekawy jest rozdział poświęcony akcjom propagandowym we Włocławku związanym z obchodami świąt państwowych, partyjnych i rocznic komunistycznych.

Autor opisał również wpływ propagandy na życie codzienne mieszkańców Włocławka.

Włocławianie stykali się z propagandą w zakładach pracy, w szkołach i w przestrzeni publicznej.

Osobny rozdział dotyczy propagandy przed wyborami do sejmu PRL i do rad narodowych we Włocławku.

Jaroslav Rudiš – Koniec punku w Helsinkach

Polecamy lekturę na weekend.

 

Jaroslav Rudiš

Koniec punku w Helsinkach

Przełożyła Katarzyna Dudzic

Wydawnictwo Czeskie Klimaty

Wrocław 2013

Sygnatura MAG 300282

Jaroslav Rudiš (rocznik 1972) jest czeskim pisarzem, cenionym przez krytyków i czytelników.

Jest autorem dostępnych w książnicy powieści „Niebo pod Berlinem” (2007) i „Grandhotel” (2013).

„Koniec punku w Helsinkach” to powieść pokoleniowa.

Jej zbiorowym bohaterem jest młodzież, która dorasta w latach 80-tych.

Bohaterowie jeszcze się uczą, lub zaczęli właśnie pierwszą pracę.

Żyją w Czechosłowacji i NRD.

Dorastają w cieniu atomowej chmury znad Czernobyla.

Buntują się przeciw otoczeniu.

Słuchają punka i radiowej Trójki z Polski.

Połączył ich koncert „Die Toten Hosen” w Pilznie w 1987 roku.

Mają wówczas po 17 lat i uciekają z domu, żeby się na niego dostać.

Książka ma dwoje bohaterów.

Pierwszą jest Nancy z „doliny pustych głów” nieopodal polskiej granicy.

Pochodzi z niemieckiej rodziny, która po wojnie została w Czechach.

Drugi bohater to Ole mieszkaniec wielkiego przemysłowego miasta w NRD.

Razem z kumplem Frankiem założył kapelę punkowa „Automat”.

Akcja powieści toczy się równolegle w NRD i Czechosłowacji.

Toczy się również na przemian w roku 1987 i współcześnie.

To dziwne uczucie, gdy czytelnik przenosi się do czasów swej młodości.

Jest to również smutne doświadczenie, gdy przypomni sobie w jak opresyjnych, zniewolonych, szarych i beznadziejnych czasach dorastał.

Można zobaczyć tamten świat oczyma swoich rówieśników.

Komunizm naznaczył traumą bohaterów i ich życie po jego upadku.

Jaroslav Rudiš pisze sprawnie i z dużą swobodą.

Losy bohaterów wciągają czytelnika.

Poznajemy świat sprzed 30 lat i cała panoramę młodych ludzi, z ich marzeniami, planami, zabawą i muzyką.

Gorąco polecamy.

Jelena Czyżowa

Polecamy lekturę na weekend.

 

Jelena Czyżowa

Czas kobiet

Przełożyła Agnieszka Sowińska

Wydawnictwo Czarne

Wołowiec 2013

Sygnatura MAG 298516

Jelena Czyżowa (rocznik 1957) jest rosyjską powieściopisarką.

Urodziła się w Leningradzie, mieszka w Sankt Petersburgu.

Kobiety z Leningradu są też bohaterkami jej powieści „Czas kobiet”.

Na kartach książki poznajemy pięć kobiet mieszkających wspólnie w mieszkaniu komunalnym.

Zwykła robotnica Antonina została zakwaterowana w pokoju z córką Sofiją.

Pozostałe pokoje zajmują Jewdokija, Glikierija i Ariadna – staruszki, które straciły swoich bliskich w czasie rewolucji bolszewickiej, czystek stalinowskich i II wojny światowej.

Ciągle też odzywają się echa blokady Leningradu i głodu, który przez dwie zimy zabijał mieszkańców miasta.

Wszyscy żyją bardzo biednie i skromnie chroniąc kilkuletnią Sofiję.

Dziewczynka nie mówi, co utrzymują w tajemnicy, nie chcąc by odebrano ją im i zamknięto ją w zakładzie.

Akcja książki rozgrywa się na przełomie lat 50-tych i 60-tych, w czasach głębokiego, siermiężnego komunizmu, życia w kolektywie, strachu i inwigilacji, braku jedzenia, mieszkań i pieniędzy, w czasach beznadziei i ponurej codzienności.

Mimo tragicznej sytuacji obce kobiety tworzą wbrew wszystkiemu i wszystkim wspaniałą, troskliwą rodzinę.

Mimo, że los sprzysiągł się przeciwko nim, książka jest bardzo ciepła i wzruszająca.

Powieść jest przejmująca, będziemy o niej pamiętać długo po przeczytaniu.

Gorąco polecamy.