Tag Archives: przyroda

Next Page

Przyroda toruńskiego poligonu – pod redakcją Jerzego Holca

 

Przyroda toruńskiego poligonu : praca zbiorowa

pod redakcją Jerzego Holca 

Wydawca:
Toruń : Jerzy Holc
Zielona Góra : AWF „Aves”

2017

Sygnatura SIRr XII/65

„Przyroda toruńskiego poligonu” to niezwykle piękny album fotografii przyrodniczej.

Publikacja powstała przy współpracy z naukowcami akademickimi.

Autorami zdjęć są doświadczeni fotografowie przyrody: Jerzy Holc, prof. Jarosław Buszko, Liliana Cieszyńska, Tomasz Krzyśków, dr hab. Piotr Sewerniak.

Zdjęciom towarzyszy tekst, którego autorami są Jerzy Holc, Roman Kłosiński, prof. Andrzej Nienartowicz, dr Dariusz Kamiński, dr Edyta Adamska, dr Anna Kujawa, dr Piotr Olszewski, dr Tomasz Brauze, dr hab. Piotr Sewerniak.

Toruński poligon liczy 2500 hektarów powierzchni.

Długość poligonu wynosi 16 kilometrów, a jego szerokość to 13 km.

Służy artylerzystom do doskonalenia swego kunsztu w czasie szkoleń organizowanych przez Centrum Szkolenia Artylerii i Uzbrojenia w Toruniu.

Od wielu stuleci jest nieużytkowany gospodarczo przez człowieka.

Mimo, że jest to teren suchy i pełen nieurodzajnych piasków powstały tu bogate i różnorodne siedliska flory i fauny.

Obszar poligonu jest w dużej części niezalesiony i pokryty przepięknymi wrzosowiskami.

Rosną tu cenne porosty oraz grzyby wieloowocnikowe.

Na terenie poligonu zdarzają się pożary, które nie pozwalają zdominować tego miejsca przez jeden gatunek.

Na poligonie żyje ponad połowa wszystkich polskich gatunków motyli dziennych.

Bogaty jest świat ptaków i gadów.

Występuje tu nawet wilk.

Ozdobą poligonu jest jeleń szlachetny.

Edyta Adamska – Biota porostów Torunia na tle warunków siedliskowych miasta

 

Edyta Adamska

Biota porostów Torunia na tle warunków siedliskowych miasta

Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika

Toruń 2014

Sygnatura SIRr XII/54

Dr Edyta Adamska jest adiunktem na Wydziale Biologi i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Jej pasją jest lichenologia, czyli nauka o porostach.

Badała je nawet na wyprawie polarnej na Spitsbergen.

Przedmiotem jej dysertacji są wyniki badań prowadzonych nad porostami, występującymi w granicach administracyjnych miasta Torunia.

Autorka ustaliła, że Toruń charakteryzuje się bogatą biotą porostów.

Występuje tu aż 195 gatunków porostów, w tym gatunki rzadkie, chronione i zagrożone.

Najbardziej wartościowym przyrodniczo obszarem miasta jest rezerwat Kępa Bazarowa.

Jan Koprowski, Andrzej Łachacz – Przekształcenia środowiska Pojezierza Dobrzyńskiego

belka

17022015-1

 

Jan Koprowski
Andrzej Łachacz

Przekształcenia środowiska Pojezierza Dobrzyńskiego
Wykorzystanie w badaniach dawnych planów i map

Wydawnictwo Mantis

Olsztyn 2012

Sygnatura SIRr XII/53

 

Autorami książki są dr inż. Jan Koprowski oraz prof. dr hab. Andrzej Łachacz.

Swoje studium poświecili oni badaniu przekształceń środowiska w skutek działalności człowieka na Pojezierzu Dobrzyńskim.

Szczególnym walorem opracowania jest wykorzystanie źródeł archiwalnych – starych map, przedstawiających plany wsi i majątków ziemskich.

Stare mapy uzupełniają współczesne fotografie badanych terenów.

Na wstępnie autorzy zdefiniowali granice geograficzne obszaru jakim będą się zajmować.

Następnie omówili przyczyny, które powodują przekształcenia środowiska – osadnictwo, rolnictwo, przemysł.

Kolejny rozdział poświęcony został roli materiałów archiwalnych, starych map i planów w badaniach nad przekształceniami środowiska i jego degradacją.

Najstarszym wykorzystanym planem jest „Plan sytuacyjny wsi Obory z 1744 roku” znajdujący się w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie.

Z archiwum tego pochodzi najwięcej wykorzystanych map.

Na podkreślenie zasługuje, że ich dokładne i kolorowe reprodukcje zostały zamieszczone w książce.

Najobszerniejszy rozdział monografii dotyczy przekształceń przyrody nieożywionej i ożywionej.

Wśród przykładów można wymienić:
– przekształcenia rzeźby terenu i gleby
– przekształcenia wód powierzchniowych (zwłaszcza jezior i mokradeł)
– przekształcenia przez rozbudowę infrastruktury drogowej i kolejowej
– przekształcenia na skutek powstania parków dworskich czy cmentarzy
– przekształcenia szaty roślinnej w skutek prowadzonej gospodarki leśnej
– przekształcenia świata zwierząt

Ostatni rozdział poświęcony jest praktycznym aspektom ochrony przyrody.

Współcześnie wśród mieszkańców Pojezierza Dobrzyńskiego rośnie świadomość potrzeby ochrony środowiska i obrony bioróżnorodności, powstają obszary chronionego krajobrazu, wiele okazów uzyskuje status pomników przyrody, postępują zadrzewienia.

Książka jest ze wszech miar godna polecenia.

Została niezwykle starannie wydana.

Ze względu na wykorzystanie ponad setki startych planów i współczesnych fotografii, zasługuje na miano albumu czy atlasu  historyczno – przyrodniczego Pojezierza Dobrzyńskiego.

belka