Tag Archives: emigracja polska

Next Page

Mirosław A. Supruniuk – Archiwum i Muzeum Emigracji w Toruniu : 25 lat starań o ochronę dziedzictwa kulturowego emigracji polskiej

 

Mirosław A. Supruniuk

Archiwum i Muzeum Emigracji w Toruniu
25 lat starań o ochronę dziedzictwa kulturowego emigracji polskiej

Wydawca: Uniwersytet Mikołaja Kopernika

Toruń 2018

Sygnatura SIRr XXIXb/39

Autorem książki jest dr hab. Mirosław A. Supruniuk twórca Archiwum Emigracji.

Opisuje on w swoich wspomnieniach niezwykle ciekawą historię powstania Archiwum Emigracji.

Przeczytamy o jego zainteresowaniu literaturą emigracyjną jeszcze przed 1989 rokiem i o pierwszych wyjazdach do Londynu i Paryża po 1990 roku.

Tam spotykał się i rozmawiał z niezwykłymi ludźmi:

  • Stefania Kossowską – ostatnią redaktorką londyńskich „Wiadomości”
  • Karoliną Lacnckorońską
  • Edwardem Raczyńskim
  • Januszem Kowalewskim
  • Krzysztofem Muszkowskim
  • Janem Badenim
  • Zdzisławem Broncelem
  • Niną Karsov
  • Jerzym Giedroyciem – redaktorem paryskiej „Kultury”
  • Zofią Hertz
  • Olgą Scherer
  • Janem Lebensteinem
  • Władysławem Żeleńskim
  • Zofią Romanowicz
  • Kazimierz Romanowiczem – właścicielem księgarni polskiej „Libella” i Galerie Lambert

W 1993 roku Stefania Kossowska postanowiła przekazać Uniwersytetowi Mikołaja Kopernika w Toruniu najcenniejsze na emigracji archiwum literackie, czyli dokumentację redakcyjną tygodnika „Wiadomości”.

W tym samym roku również Jerzy Giedroyć postanowił przekazać do Torunia księgozbiór Józefa Czapskiego, przechowywany w siedzibie „Kultury” w Maisons-Laffitte.

Również w 1993 roku Kazimierz Romanowicz zamknął swoją księgarnię i galerię, które działały w Paryżu od 1946 roku i wszystkie dokumenty związane z ich działalnością powierzył Bibliotece Uniwersyteckiej w Toruniu.

Archiwum Emigracji było tworzone na początku przez trzy osoby: Mirosława i Annę Supruniuków oraz Joannę Krasnodębską.

Stanowi obecnie pracownię w Bibliotece Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

 Archiwum Emigracji gromadzi spuścizny pisarzy, publicystów, wydawców, ludzi nauki i artystów emigracyjnych, ich księgozbiory, archiwa redakcji czasopism, oficyn wydawniczych i księgarskich oraz instytucji kulturalno-społecznych działających na emigracji w XX wieku.

Archiwum pozyskało już ponad 300 kolekcji archiwalnych, bibliotecznych i artystycznych z całego „polskiego” świata, stając się najważniejszym ośrodkiem w Polsce dokumentującym dorobek kulturalny wychodźstwa polskiego po 1939 roku.

W książce opisano okoliczności powstania i pierwsze lata funkcjonowania Archiwum Emigracji.

Przedstawiono również zasób Archiwum Emigracji, najcenniejsze zespoły, cenne dokumenty, materiały archiwalne, pamiątki związane z nazwiskami kilkuset osób.

Archiwum Emigracji zajmuje się również badaniami naukowymi i promocją badań nad emigracją.

Cały czas powiększa się również kolekcja sztuki emigracyjnej.

Na przykład w 2003 roku Witold Leitgeber z Londynu podarował Archiwum Emigracji zbiór blisko tysiąca grafik, akwarel i szkiców Konstantego Brandla.

W związku z tym Uniwersytet Mikołaja Kopernika powołał w 2005 roku Muzeum Uniwersyteckie w Toruniu, które prezentuje na wystawach i ekspozycjach zbiory sztuki polskiej na świecie.

Do tej pory zrealizowano już prawie 100 ekspozycji w Toruniu, ale także w innych miastach Polski, Litwy, Francji i Anglii.

Ewa Winnicka – Angole

 

Ewa Winnicka

Angole

Wydawnictwo Czarne

Wołowiec 2014

Sygnatura MAG 300649

Ewa Winnicka jest dziennikarką związaną z „Polityką”, „Tygodnikiem Powszechnym” i „Dużym Formatem”.

Pisze reportaże o tematyce społecznej.

Jest też scenarzystką kilku filmów dokumentalnych.

Była nominowana do Nagrody Nike i do Nagrody im. Kapuścińskiego.

Zdobyła Nagrodę Literacką „Gryfia” i Górnośląska Nagrodę Literacką „Juliusz”

Dwa razy odebrała nagrodę Grand Press.

W Książnicy Kopernikańskiej dostępnych jest wiele książek jej autorstwa:

  • 1968 : czasy nadchodzą nowe / Ewa Winnicka, Cezary Łazarewicz (Warszawa 2018)
  • Angole / Ewa Winnicka (Wołowiec 2014)
  • Był sobie chłopczyk / Ewa Winnicka ; z fotografiami Magdaleny Wdowicz-Wierzbowskiej (Wołowiec 2017)
  • Londyńczycy / Ewa Winnicka ; [zdjęcia Chris Niedenthal] (Wołowiec 2011)
  • Milionerka : zagadka Barbary Piaseckiej Johnson / Ewa Winnicka (Kraków 2017)
  • Obywatel Stuhr : z Jerzym i Maciejem rozmawia Ewa Winnicka (kraków 2014)
  • Zapraszamy do Trójki / Ewa Winnicka, Cezary Łazarewicz (Warszawa 2012)

Książka „Angole” poświęcona jest polskiej emigracji zarobkowej do Wielkiej Brytanii po 2004 roku.

Wyemigrowało tam co najmniej 700 tysięcy Polaków.

Są wśród nich inteligenci, robotnicy, przedsiębiorcy, studenci, bezdomni.

Czytamy o sukcesach i o porażkach.

Wiele dowiadujemy się również o społeczeństwie angielskim.

Książka nie jest jednoznaczna, można nawet powiedzieć, że jest pesymistyczna.

Wiele relacji jest bardzo trudnych i poruszających.

Książka prezentuje sylwetki 34 osób.

Ewa Winnicka rozmawiała z każdym ze swoich bohaterów.

Na kartach książki mogli opowiedzieć swoje bardzo osobiste historie.

Beata Chomątowska – Prawdziwych przyjaciół poznaje się w Bredzie

Polecamy lekturę na weekend.

 

Beata Chomątowska

Prawdziwych przyjaciół poznaje się w Bredzie

Wydawnictwo Czarne

Wołowiec 2013

Sygnatura MAG 299470

Beata Chomątowska (rocznik 1976) jest dziennikarką, autorką reportaży i powieści.

W 2012 roku ukazała się jej książka „Stacja Muranów”, poświęcona Stowarzyszenia Inicjatyw Społeczno-Kulturalnych Stacja Muranów.

W 2015 roku wydała książkę „Pałac : biografia intymna” o historii Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.

„Prawdziwych przyjaciół poznaje się w Bredzie” to powieść obyczajowa, która ukazała się w 2013 roku.

Jednak jej akcja rozgrywa się w końcówce lat 90-tych XX wieku, jeszcze przed przyjęciem Polski do Unii Europejskiej.

Bohaterami powieści jest para młodych Polaków, która spędziła półtorej roku w Holandii.

Narratorem jest dziewczyna Beata, która trafiła do Bredy w ramach stypendium studenckiego.

Opowiada, jak dostali się na Zachód, jak znaleźli mieszkanie i pracę.

Opisuje Holendrów, Polaków, imigrantów z Afryki i Azji, Europy Zachodniej i Wschodniej, którzy trafili do Holandii.

Poznajemy zwyczaje Holendrów, ich styl życia, kulturę życia społecznego.

Powieść czyta się bardzo dobrze, niemal jak literaturę przygodową w egotycznej scenerii.

Napisana jest lekkim piórem, zabawnie, bezpośrednio, szczerze i barwnie.